Sanneke groeide zelf op binnen de vrijeschool en draagt al vanaf jonge leeftijd een diep gevoel voor kunstzinnig en bewegend onderwijs met zich mee. De kleinschaligheid en warmte van Zeevonk maken haar werk een dagelijks nieuw begin.
Als kleuter liep Sanneke voor het eerst een vrijeschool binnen met haar vader — en ze wist het meteen: hier hoor ik thuis. Niet veel later zat ze zelf op de school waar de basis werd gelegd voor haar liefde voor kunstzinnig onderwijs, beweging en de menselijke ontwikkeling.
Tijdens haar middelbare schooltijd volgde ze twee jaar onderwijs op een staatsvrije vrijeschool. Het waren vormende jaren: kleine klassen, leerlingen die elkaar echt zagen en leerkrachten die haar niet alleen lesgaven, maar ook kenden als mens.
Toen deze school moest sluiten en Sanneke overstapte naar reguliere scholen, merkte ze hoe groot het verschil kon zijn. “Ik voelde me er niet aangesproken; het lesje werd uit een boek gegeven. De ziel ontbrak.”
Haar weg leidde haar uiteindelijk naar de euritmie, een kunstvorm die muziek, poëzie en beweging samenbrengt. Het vak dat haar al sinds haar jeugd fascineerde, werd haar roeping.
In haar lessen ziet ze dagelijks hoe kinderen zich openen, bewegen, luisteren en samenwerken. “De fantasie en het enthousiasme van kinderen zijn zo aanstekelijk. Euritmie helpt hen om bij zichzelf te blijven én tegelijk oog te hebben voor de groep — vaardigheden die in deze tijd belangrijker zijn dan ooit.”
De wens om een klein schooltje op te richten leefde al lang in haar hart. Toen ze enkele jaren geleden meedraaide op een net gestarte vrijeschool, werd die vlam opnieuw aangewakkerd.
Nu Zeevonk werkelijkheid is, geniet ze intens van het lesgeven — en gaan ook haar dochters elke dag met plezier naar school.